Nog geen reacties

Kerstpreek 2020

Als er iets getest is in het afgelopen jaar, dan zijn het misschien wel onze relaties. Plotseling zaten gezinnen op elkaars lip vanwege thuiswerk en online onderwijs, was fysiek contact beperkt of helemaal niet mogelijk vanwege kwetsbaarheid. Konden studenten geen relatie met hun jaargroep opbouwen en moest het onderhouden van je contacten met je vrienden op anderhalve meter. Of wat een plotselinge en keiharde werkelijkheid was voor nogal wat mensen; het afscheid nemen van een dierbare. Agenda’s raakten leeg, en daardoor ongemerkt ook mensen buiten beeld. Het heeft bij velen voor eenzaamheid gezorgd.

Maar relaties kunnen ook soms moeilijke processen zijn; niet iedereen vindt het erg dat kerstdiners met de familie dit jaar niet door kunnen gaan. Los van de stress en het georganiseer, moet toch vaak ook met de relatie van de gasten onderling rekening worden gehouden, want niet iedereen blijkt vanzelfsprekend aan dezelfde tafel te kunnen zitten.

Relaties……ze spelen niet alleen tussen mensen, maar ook als we ons persoonlijk leven proberen te plaatsen in een religieus perspectief. Ook dat speelt in deze dagen misschien meer dan door het jaar heen.

En daarom heeft u waarschijnlijk toch afgestemd op deze nachtmis, omdat we kennelijk ook nog steeds iets verwachten van Hem met een Hoofdletter. Hem die we God noemen en waarvan we ons misschien gevoelsmatig maar al te vaak afvragen wat Hij eigenlijk nog voor rol in ons leven speelt. We kennen de verhalen misschien nog uit onze jeugd en af en toe komt er iets van boven als het leven ons wel erg hard aanpakt. Maar helpt het ons nog om dat leven in de greep te houden? Want waar is God als je Hem nodig hebt? Waarom antwoordt Hij niet als ik Hem iets vraag? Waarom overkomen mij de dingen waar ik niet om gevraagd heb? De ‘waaromvraag’ is nog steeds de meest gestelde in onze samenleving, omdat, ondanks alle moderne technieken en communicatiemiddelen, we daar nog vaak geen antwoord op weten.

O ja, er is absoluut behoefte aan spiritualiteit om de vragen van het leven te plaatsen. En moderne varianten op wat ooit als leefregels in kloosters is bedacht, helpen ons nu om mindful te denken, te eten, en te sporten. En hoe goed dit op zich ook is, het is kennelijk toch niet voldoende, er mist iets, iets fundamenteels, iets dat ieder van ons nodig heeft om je als mens geliefd en geborgen te weten. Een fundament onder ons werkelijk mens-zijn dat ons staande houdt, maar dat we misschien wel zijn kwijtgeraakt.

En dan is daar ineens in deze nacht weer een God die, in de gestalte van een klein kind, heel graag opnieuw een relatie met ons wil aangaan. Een kind waarvan de profeet Jesaja voorspelt dat Hij zal uitgroeien tot een wonderbare raadsman, een goddelijke held, een eeuwige vader, een vredevorst. Een kind waarvan een engel bij zijn geboorte zal beweren dat Hij een Redder is. Een kind waarvan je met zo’n achtergrond zou verwachten dat hij als volwassen man spectaculaire dingen zou gaan doen. Nee dus, want de wereldvrede is nog ver te zoeken, aanslagen blijven op de loer liggen, vluchtelingen lopen nog uitzichtloos rond en oorlogsdreigingen, al dan niet nucleair of cyber, hangen als een donkere wolk over onze wereld. Maar als we God hier allemaal verantwoordelijk voor houden, en daarom het contact met Hem maar verbreken, dan reduceren we hem tot een soort politicus die zijn verkiezingsbeloften niet nakomt.

Met God een relatie aangaan betekent niet je eigen verantwoordelijkheid los laten en verwachten dat Hij het wel oplost. Als Zoon van God zal Jezus juist proberen Hem dat menselijke te gezicht geven, waardoor we weten met wie we een relatie aangaan. Want aan Hem kunnen we in alles zien hoe God een mensenleven bedoeld heeft. En Zijn enige doel in het leven wordt mensen te laten voelen dat God bestaat, dat Hij liefde is, dat wij als mensen in Zijn ogen uniek zijn, en door Zijn eeuwige liefde worden gedragen. Hij is zeker geen softie en gaat vooral ook tegen de kerkelijke en politieke leiders van zijn dagen in. Maar het verschil met ons is dat Hij geen voorwaarden stelt aan Zijn relatie met mensen.
Nee, Hij stapt op ze af om ze te troosten, te vergeven en soms letterlijk opnieuw tot leven te laten komen. En Hij zal daarbij zelf lijden en pijn niet uit de weg gaan. In Jezus wordt duidelijk dat God zich als een mens wil laten zien die zelfs onder de meest moeilijke omstandigheden met je mee wil gaan. Want waar God zich ooit aan zijn mensen bekend maakte met de woorden; ‘Ik zal er zijn’, daar zal Hij Jezus laten zeggen: ‘Ik ben met je alle dagen van je leven.’

Mooie woorden zult u denken, maar wat heb ik er aan als ik deze God al lang geleden ben kwijtgeraakt. Het kan zomaar leegte in je leven veroorzaken. En als die leegte je overvalt, wat doe je dan? Waar kies je voor? Je gevoel maar overschreeuwen en afleiding zoeken om het te compenseren en fundamentele leegtes op te vullen? Nog meer virtuele contacten aangaan op Facebook of instagram? Laten zien bijvoorbeeld wat je nu weer gekookt hebt, maar niet dat je het vervolgens alleen op moet eten? Hier en daar te veel alcohol of een pilletje als een soort verdovingsmiddel om maar niet te hoeven voelen? Is dat de fake bescherming die ik zoek? En leg ik me daarbij neer als een soort noodloot, soms met verregaande gevolgen? Of ben ik bereid dit niet te accepteren en durf ik dan echt eens naar mezelf te kijken?

Want wie dat doet gaat ook ontdekken. Ontdekken namelijk dat er ondanks alles wat er in mijn leven gebeurt, er dus die iemand met een Hoofdletter is die mij ooit heeft verlangd en nooit zal laten vallen. Die mij de moeite waard vindt om een duurzame relatie mee aan te gaan. Die mij eigenlijk alleen maar vraagt of Hij mij met Zijn liefde door het leven mag leiden.

Helaas kan liefde tussen mensen ontkent worden, door ouders en kinderen, door wat ooit de liefde van je leven was en zelfs ook door de Kerk. Daarom is Gods liefde anders en zal Hij ons nooit dieper laten vallen dan in Zijn eigen handen. Hij kan ons niet tegen alles beschermen, ook niet tegen het verdriet in ons leven, maar Hij kan ons wel dragen. Want als alle zekerheden om ons heen wegvallen, zou Zijn liefde nog wel eens het enige houvast in ons leven kunnen zijn.
En daarom vraagt God, door dat kleine kind in de kribbe ons vannacht heel direct: ‘durf je met mij opnieuw een relatie aan te gaan?’

Want onze relatie met God is van Zijn kant onverbreekbaar, anders was Hij al lang gestopt de goedheid in de wereld telkens maar weer een kans te geven. Hij vraagt ons vannacht dat wij onze liefdes in onze levens koesteren, Zijn liefde voor ons hoog houden en zo ook een beetje God voor elkaar willen zijn. Want daarmee kunnen we nog altijd het verschil blijven maken, voor de wereld en voor elkaar.

Misschien dat we dit in ieder geval in de kring van onze dierbaren in deze dagen kunnen waarmaken, al is het op afstand. En hoe onze levens er op dit moment ook uitzien, en hoe onzeker het nieuwe jaar misschien voor velen van ons begint; laten we die relatie met God opnieuw durven aangaan! En laten we elkaar toewensen dat het licht van deze nacht het Kind in de kribbe verlicht, zodat ieder van ons Hem herkent, en Hem als ons fundament van geloof, van hoop, maar vooral van liefde mag ontvangen.

Amen.

Pastoor Eric Fennis

Reacties zijn gesloten.